Przedzamcze - widok na Pałac
Pałac.
Do najważniejszych obiektów architektonicznych Żagania należy niewątpliwie barokowy pałac z siedemnastego wieku, który powstał na miejscu dawnego zamku książęcego. Rok tysiąc sześćset dwudziesty siódmy, kiedy to cesarz Austrii Ferdynand drugi sprzedał księstwo żagańskie Albrechtowi Wallensteinowi. Był to rok przełomowy. Walleinstein wiedział, iż surowe wnętrza średniowiecznego zamku nie sprostają jego wymaganiom. Postanowił więc wznieść na miejscu warowni nową budowlę łączącą funkcje obronne z reprezentacyjnymi – było to pallazzo in fortezza. W osiągnięciu celu miał mu pomóc włoski architekt Vincenzo Boccaccio. Wznoszenie pałacu rozpoczęło się w tysiąc sześćset trzydziestym roku, ale prace budowlane przerwała śmierć Wallensteina.
W połowie siedemnastego wieku księstwo żagańskie stało się własnością rodziny książęcej Lobkowitzów, a architektowi Antonio dellaPorta powierzono wykonanie projektu nowej siedziby. Początkowo koncepcja książęcego mistrza murarskiego nawiązywała do rezydencji wodza wojny trzydziestoletniej, potem jednak uległa zmianie pod wpływem rodowej siedziby Lobkowitzów w Roudnicach nad Łabą. W czasach rządów czeskiego rodu, żagański pałac spełniał funkcje bardziej symbolu ich władania niż siedziby – posiadłość odwiedzali bowiem sporadycznie. Jednak to im właśnie przypisać należy wygląd zewnętrzny naszego żagańskiego pałacu.
Kiedy właścicielem pałacu zostaje Piotr Biron, dokonuje we wnętrzach pałacowych dużych zmian, pozostawiając jednakże fasadę bez przeróbek. Obiekt zostaje zmodernizowany i zaadoptowany na potrzeby rodziny książęcej. Nadzór nad pracami remontowymi i sztukatorskimi powierzono Christianowi Schultzowi.
Okres panowania najmłodszej córki księcia kurlandzkiego – Doroty Talleyrand – Périgord – to czas ponownego rozkwitu rezydencji. W wyniku działań podjętych w drugiej połowie lat czterdziestych dziewiętnastego wieku bryła rezydencji książęcej w Żaganiu i otaczająca ją przestrzeń zyskały zupełnie nową jakość. Wszystkie przekształcenia zewnętrznej architektury pałacu miały jeden wspólny cel – ściślejsze powiązanie budowli z otaczającą ją przestrzenią. Były one na tyle istotne, że zostały zachowane przez kolejnych następców księżnej Doroty, dzięki czemu pałac żagański przetrwał zasadniczo w do czasów obecnych w takiej postaci, jaką otrzymał około tysiąc osiemset pięćdziesiątego roku, a gwasze wykonane w tym czasie stanowią dzisiaj bardzo cenny materiał ikonograficzny.
Do najważniejszych obiektów architektonicznych Żagania należy niewątpliwie barokowy pałac z siedemnastego wieku, który powstał na miejscu dawnego zamku książęcego. Rok tysiąc sześćset dwudziesty siódmy, kiedy to cesarz Austrii Ferdynand drugi sprzedał księstwo żagańskie Albrechtowi Wallensteinowi. Był to rok przełomowy. Walleinstein wiedział, iż surowe wnętrza średniowiecznego zamku nie sprostają jego wymaganiom. Postanowił więc wznieść na miejscu warowni nową budowlę łączącą funkcje obronne z reprezentacyjnymi – było to pallazzo in fortezza. W osiągnięciu celu miał mu pomóc włoski architekt Vincenzo Boccaccio. Wznoszenie pałacu rozpoczęło się w tysiąc sześćset trzydziestym roku, ale prace budowlane przerwała śmierć Wallensteina.
W połowie siedemnastego wieku księstwo żagańskie stało się własnością rodziny książęcej Lobkowitzów, a architektowi Antonio dellaPorta powierzono wykonanie projektu nowej siedziby. Początkowo koncepcja książęcego mistrza murarskiego nawiązywała do rezydencji wodza wojny trzydziestoletniej, potem jednak uległa zmianie pod wpływem rodowej siedziby Lobkowitzów w Roudnicach nad Łabą. W czasach rządów czeskiego rodu, żagański pałac spełniał funkcje bardziej symbolu ich władania niż siedziby – posiadłość odwiedzali bowiem sporadycznie. Jednak to im właśnie przypisać należy wygląd zewnętrzny naszego żagańskiego pałacu.
Kiedy właścicielem pałacu zostaje Piotr Biron, dokonuje we wnętrzach pałacowych dużych zmian, pozostawiając jednakże fasadę bez przeróbek. Obiekt zostaje zmodernizowany i zaadoptowany na potrzeby rodziny książęcej. Nadzór nad pracami remontowymi i sztukatorskimi powierzono Christianowi Schultzowi.
Okres panowania najmłodszej córki księcia kurlandzkiego – Doroty Talleyrand – Périgord – to czas ponownego rozkwitu rezydencji. W wyniku działań podjętych w drugiej połowie lat czterdziestych dziewiętnastego wieku bryła rezydencji książęcej w Żaganiu i otaczająca ją przestrzeń zyskały zupełnie nową jakość. Wszystkie przekształcenia zewnętrznej architektury pałacu miały jeden wspólny cel – ściślejsze powiązanie budowli z otaczającą ją przestrzenią. Były one na tyle istotne, że zostały zachowane przez kolejnych następców księżnej Doroty, dzięki czemu pałac żagański przetrwał zasadniczo w do czasów obecnych w takiej postaci, jaką otrzymał około tysiąc osiemset pięćdziesiątego roku, a gwasze wykonane w tym czasie stanowią dzisiaj bardzo cenny materiał ikonograficzny.