Podzamcze
Wracając przez drewnianą Kładkę Parkową docieramy na powrót na Podzamcze od strony południowej do pałacu, mając przed sobą widok podjazdu z oranżerią rampową z tarasem i rosnącymi przed dziedzińcem czterema platanami nazywanymi obecnie imionami czterech córek Piotra Birona czyli od prawej: Wilhelmina, Paulina, Joanna i Dorota.
Po lewej zlokalizowany był dom Kawalerski/Kavalierhaus – Gartenhaus, dziś nie istniejący, wybudowany w stylu klasycystycznym w tysiąc siedemset dziewięćdziesiątym szóstym roku z inicjatywy Piotra Birona, położony sto metrów na południowy zachód od pałacu oraz powozownie, budynki gospodarcze i stajnie, których budowę rozpoczęto w tysiąc siedemset dziewięćdziesiątym piątym roku. Król Fryderyk Wilhelm czwarty, wielki przyjaciel księżnej Doroty, który prawie co roku, począwszy od tysiąc osiemset pięćdziesiątego pierwszego, gościł w Żaganiu, stworzył własną wizję oranżerii, z podjazdem z dwóch stron i pełnym przepychu tarasem, z którego roztaczał się wspaniały, szeroki widok, ze szczególnym uwzględnieniem Osi- linii Birona, która kończyła się na w Parku Górnym na wysokim brzegu Tylnego Bobru. Tam miało być zlokalizowane mauzoleum Piotra Birona, które jednak szybko przestało istnieć, prawdopodobnie wskutek powodzi w tysiąc osiemset czwartym roku a potem rozwijającej się linii kolejowej w stronę Głogowa. Podjazd ozdabiany był donicami, wazonami, drzewkami pomarańczowymi, kolorowymi papugami, szklanymi kulami i lampionami. Nazywano ją Oranżerią rampową/ Rampenorangerie. Nad dużymi oknami widoczny jest herb księżnej Doroty Talleyrand-Périgord.
U podnóża oranżerii, w roku tysiąc osiemset sześćdziesiątym piątym, utworzono pierwszą wysoko tryskającą fontannę (na ponad trzydzieści metrów wysoki wyrzut wody, działający na zmianę o pięciu różnych strumieniach), która doskonale się wpisywała w krajobraz Wielkiej Łąki. Nazywano ją Fontanną Główną (Haupt-Fontaine), „Olbrzymią” lub „Wielką”. Fontanna wzorowana na leżącej u stóp pałacu królewskiego Sanssouci w Poczdamie. Zachowana do dziś, pięknie odnowiona. Obszar obsadzony był ulubionymi przez księżne Dorotę gatunkami róż, zebranymi w gazony po sto krzewów przeróżnych gatunków i kolorów. Dziś również stanowi centralny punkt przestrzeni parku pałacowego. Obecnie wykorzystuje się teren na liczne spotkania z okazji święta wiosny „majówka”, Jarmark Michała, okolicznościowe imprezy o charakterze kulturalnym między innymi muzycznym, plenerowym i rozrywkowym czy też sportowym. Alexander von Humboldt, przyjaciel księżnej Doroty, naukowiec, tak pisał: „Król docenił wybudowany zespół rezydencjonalny szczególnego piękna, mówiąc, że jest większy od Windsoru”.
Bulwar imienia Księżnej Doroty prowadzi od Wielkiej Łąki z Fontanną Główną drogą na zachód wzdłuż Kanału Młynówki, naprzeciw którego zlokalizowany jest miejski basen, w kierunku centrum miasta, do rynku.
Po lewej zlokalizowany był dom Kawalerski/Kavalierhaus – Gartenhaus, dziś nie istniejący, wybudowany w stylu klasycystycznym w tysiąc siedemset dziewięćdziesiątym szóstym roku z inicjatywy Piotra Birona, położony sto metrów na południowy zachód od pałacu oraz powozownie, budynki gospodarcze i stajnie, których budowę rozpoczęto w tysiąc siedemset dziewięćdziesiątym piątym roku. Król Fryderyk Wilhelm czwarty, wielki przyjaciel księżnej Doroty, który prawie co roku, począwszy od tysiąc osiemset pięćdziesiątego pierwszego, gościł w Żaganiu, stworzył własną wizję oranżerii, z podjazdem z dwóch stron i pełnym przepychu tarasem, z którego roztaczał się wspaniały, szeroki widok, ze szczególnym uwzględnieniem Osi- linii Birona, która kończyła się na w Parku Górnym na wysokim brzegu Tylnego Bobru. Tam miało być zlokalizowane mauzoleum Piotra Birona, które jednak szybko przestało istnieć, prawdopodobnie wskutek powodzi w tysiąc osiemset czwartym roku a potem rozwijającej się linii kolejowej w stronę Głogowa. Podjazd ozdabiany był donicami, wazonami, drzewkami pomarańczowymi, kolorowymi papugami, szklanymi kulami i lampionami. Nazywano ją Oranżerią rampową/ Rampenorangerie. Nad dużymi oknami widoczny jest herb księżnej Doroty Talleyrand-Périgord.
U podnóża oranżerii, w roku tysiąc osiemset sześćdziesiątym piątym, utworzono pierwszą wysoko tryskającą fontannę (na ponad trzydzieści metrów wysoki wyrzut wody, działający na zmianę o pięciu różnych strumieniach), która doskonale się wpisywała w krajobraz Wielkiej Łąki. Nazywano ją Fontanną Główną (Haupt-Fontaine), „Olbrzymią” lub „Wielką”. Fontanna wzorowana na leżącej u stóp pałacu królewskiego Sanssouci w Poczdamie. Zachowana do dziś, pięknie odnowiona. Obszar obsadzony był ulubionymi przez księżne Dorotę gatunkami róż, zebranymi w gazony po sto krzewów przeróżnych gatunków i kolorów. Dziś również stanowi centralny punkt przestrzeni parku pałacowego. Obecnie wykorzystuje się teren na liczne spotkania z okazji święta wiosny „majówka”, Jarmark Michała, okolicznościowe imprezy o charakterze kulturalnym między innymi muzycznym, plenerowym i rozrywkowym czy też sportowym. Alexander von Humboldt, przyjaciel księżnej Doroty, naukowiec, tak pisał: „Król docenił wybudowany zespół rezydencjonalny szczególnego piękna, mówiąc, że jest większy od Windsoru”.
Bulwar imienia Księżnej Doroty prowadzi od Wielkiej Łąki z Fontanną Główną drogą na zachód wzdłuż Kanału Młynówki, naprzeciw którego zlokalizowany jest miejski basen, w kierunku centrum miasta, do rynku.