Hol Wiedeński (dawniej Galeria Obrazów)
Z teatrem i salą koncertową łączyła się Galeria Obrazów. Pomieszczenie urządzone w końcu osiemnastego wieku w celu eksponowania książęcej kolekcji obrazów.
W inwentarzu z tysiąc osiemsetnego roku odnotowano, że pałac wyposażony był w pięćset sześćdziesiąt jeden obrazów i sześćdziesiąt rzeźb, zbiory numizmatyczne, porcelanę i inne cenne przedmioty. Biblioteka zawierała pięćset trzydzieści dziewięć książek oraz pięćset tak zwanych „białych kruków”. W jej skład wchodziły rękopisy, dokumenty, starodruki. Żagańskie zbiory to sztuka i malarstwo na najwyższym poziomie, klejnoty rodzinne i jedna z największych kolekcji portretów rodzinnych, których autorem jest Joseph Grassi. Kolejne inwentarze poświadczają, iż kolekcja książęca była stale żywa, jej zasoby zmienne, a jej losy do dziś dnia wzbudzają emocje. W drugiej połowie dziewiętnastego wieku pałacowe zbiory zostały udostępnione jako muzeum, które funkcjonowało wraz z regulaminem i trasą zwiedzania wnętrz pałacowych.
Funkcjonowanie za czasów księżnej de Talleyrand-Périgord sali koncertowej, teatru i galerii obrazów prócz aspektu natury reprezentacyjnej i artystycznej, było także dążeniem do tworzenia w Żaganiu ośrodka kulturotwórczego o randze ponadregionalnej, co zapoczątkował już Piotr Biron.
W końcowej części Galerii Obrazów księżna odtworzyła sprzedaną po śmierci ojca wspaniałą kolekcję białej broni, tworząc Gabinet Broni.
W inwentarzu z tysiąc osiemsetnego roku odnotowano, że pałac wyposażony był w pięćset sześćdziesiąt jeden obrazów i sześćdziesiąt rzeźb, zbiory numizmatyczne, porcelanę i inne cenne przedmioty. Biblioteka zawierała pięćset trzydzieści dziewięć książek oraz pięćset tak zwanych „białych kruków”. W jej skład wchodziły rękopisy, dokumenty, starodruki. Żagańskie zbiory to sztuka i malarstwo na najwyższym poziomie, klejnoty rodzinne i jedna z największych kolekcji portretów rodzinnych, których autorem jest Joseph Grassi. Kolejne inwentarze poświadczają, iż kolekcja książęca była stale żywa, jej zasoby zmienne, a jej losy do dziś dnia wzbudzają emocje. W drugiej połowie dziewiętnastego wieku pałacowe zbiory zostały udostępnione jako muzeum, które funkcjonowało wraz z regulaminem i trasą zwiedzania wnętrz pałacowych.
Funkcjonowanie za czasów księżnej de Talleyrand-Périgord sali koncertowej, teatru i galerii obrazów prócz aspektu natury reprezentacyjnej i artystycznej, było także dążeniem do tworzenia w Żaganiu ośrodka kulturotwórczego o randze ponadregionalnej, co zapoczątkował już Piotr Biron.
W końcowej części Galerii Obrazów księżna odtworzyła sprzedaną po śmierci ojca wspaniałą kolekcję białej broni, tworząc Gabinet Broni.